Valle De Bravo

Of zo heet de prachtige waterval van Valle De Bravo. Valle De Bravo ligt 150 km van Mexico-City. Het is vooral drukbezocht in weekenden door Mexicanen die hier hun buitenverblijf hebben of dagjes toeristen. In de week is het hier doods. Wij arriveerden de donderdagavond en werden begroet door de conciërge die dienst deed als kruier. Enigszins verbaasd zag ik dat ook hier een meid ons stond op te wachten. Ons huisje voor dit verlengd weekend lag wederom in een soort ‘privado’. 8 huisjes bij elkaar die genieten van een gemeenschappelijk zwembad, trampoline, palapa (gemeenschappelijke ruimte), ping-pong tafel enzovoort. Het zwembad werd trouwens telefonisch opgewarmd: enkele uren voor onze aankomst belde onze gastvrouw naar de conciërge om het zwembad al te laten opwarmen. Wat een service!
Ik kan er in komen waarom de Mexicanen naar hier komen: op slechts 15 minuten rijden van Mexico City beginnen zich aan de horizon bergen af te tekenen. Maar niet diegene waarbij gebouwen of krotten worden tegen gebouwd. Neen, puur natuur. Misschien met een paar schapen. Hier en daar komt ook een boom of 2 piepen die zich dan samentroepen tot een echt bos. Prachtig. En de lucht is zuiver. Een verademing. De echtgenoot kan hier -samen met de GPS- wandelen naar hartelust. Zonder toestemming te moeten vragen aan security om terug binnen te mogen. Of überhaupt buiten te mogen. Van het moment we aankwamen nam hij de (ook gemeenschappelijke) fietsen en begon aan de woeste tocht. Woest omdat de wegen hier nog wat nazicht nodig hebben. Deze slechte staat wordt in ere gehouden door de inwoners zelf omdat ze dat leuker vinden om er met moto’s en quads rond te rijden. Want ook dat kan je hier: moto’s en quads huren. Een quad toer kan je boeken vanaf 100 peso’s (5 euro) en  mét gids 200 peso’s (10 euro). Koopje, niet? Verslag hiervan volgt later.

Vandaag gingen we richting watervallen met de sierlijke naam: bruidssluier. En ja, ik zou er in kunnen trouwen. Prachtig uitzicht, smal wegje er naar toe en helemaal niet toeristisch. Maar ons wordt gezegd dat je de zondag op de koppen kan lopen. De weg naar de watervallen ligt bezaaid met kraampjes met typische Mexicaanse prullaria. Met als verkopers: hele gezinnen in traditionele klederdracht. Ik vraag me af of ze genoeg verdienen met het weekend toerisme alleen. Je kan er eveneens voor kiezen om het pad af te galopperen – te paard – cowboy style.
Aan de waterval zelf zien we dames het pad kuisen. Echt kuisen. Ze nemen borstels en harken en vegen de bladeren van het pad. Echt noodzakelijk vind ik dit niet. Misschien zelfs een beetje nutteloos want het regent hier elke namiddag. Dus morgen beginnen ze gewoon opnieuw.