’t Is ingewikkeld. Altijd al geweest. Je kent de wereld waarin de grote mensen beslissingen nemen boven je hoofd. Nu zijn we in een tijd waar ik zelf ‘kind af’ ben, maar de beslissingen van de grote mensen zijn beslist en geleefd. Als kind ga je ervan uit dat zij weten wat goed is: voor jezelf en voor hen. Pas later kom je tot besef dat de grote mensen het vaak bij het verkeerde eind hadden.

Zo had ik laatst een begrafenis van iemand die ooit mijn oma was. Eigenlijk was ze dat nog steeds want ‘oma’ is een titel voor het leven. De grote mensen die ik als kind had, namen verkeerde beslissingen waardoor oma de kleinkinderen niet meer te zien kreeg. Ze had ons nochtans allemaal in haar hart gesloten, met hoeveel en hoe verschillend we wel waren. Want dat is ook wat oma’s doen: van hun kleinkinderen houden. Niettegenstaande de foute beslissingen van haar kinderen. Ze hield van ons, maakte soep voor ons, schilde kilo’s aardappelen alsof we nooit nog iets anders zouden eten. Ze breidde truien in even felle kleuren als haar ogen. Haar ogen die meer miserie hebben gezien dan goed voor haar was.

Daarnaast had je heel verstandige kleinkinderen die jaarlijks op haar verjaardag een feestje organiseerden en alle afvallige kleinkinderen samenbracht en ik voelde me er altijd een beetje ongemakkelijk. Want doordat ik de oma niet meer zag, zag ik de andere kleinkinderen ook niet meer. Nu was ik diegene die de verkeerde beslissingen nam. Want oma zag ik alleen op dat feestje, één keer per jaar. De andere kleinkinderen herkende ze, mij moeilijk. Het mensje was al over de 90, kranig en bestand tegen alles wat haar nog tegen zou staan, maar het verdriet in haar ogen als ze mij niet herkende, brak mijn hart. Ze verdiende meer. Maar hoe ongemakkelijker ik mij ieder jaar voelde, hoe groter de moeite was om er echt iets aan te doen. Excuses genoeg en dan weer helemaal niet.

En toen ging oma slapen – voor eeuwig. Helemaal rustig, zonder pijn, zonder zorgen. Op een plaats waar ze het liefst was: aan zee. De begrafenis werd door de kleinkinderen geregeld. De groep die ook de verjaardagsfeestjes regelde. Ze deden het magnifiek. Ik zat ook in het virtuele groepje, maar heb me niet geuit. Niet als voorlezer of organisator. Opnieuw een nota bij ‘verkeerde beslissingen’.

Terwijl ik ervan overtuigd ben dat de grote mensen toen verkeerde beslissingen namen, probeer ik deze te vermijden, maar het lukt me moeilijk. Ik wilde wel huilen… vooral uit schuldgevoel. En dat vond ik dan opnieuw een verkeerde beslissing.