Dus de dochter ging dit jaar naar het eerste middelbaar. Alsof de stap nog niet groot genoeg was, werd die nog bemoeilijkt door de zoektocht naar een geschikte boekentas. Ooit dit filmpje gezien? Zo voelt winkelen met de dochter aan. Meestal blijf ik geduldig – smartphone in de hand als afleiding van de lange denk tijd. Maar ik neem het haar niet kwalijk. Ze is een meisje, ze is 12 en ze gaat naar het eerste middelbaar. Ze moeten ‘mee zijn’, hip, cool, sociaal én sympathiek zijn. En alsof dat niet genoeg is, moeten ze vechten met de hormonen en ongewild meedoen aan sociale competitie. Niet iedereen is daar even goed in. Ik was daar niet goed in, de echtgenoot is daar niet goed in en de zoon trekt het zich allemaal niet aan – en dat is de beste keus. Maar soms heb je de luxe van het ‘kiezen’ niet. Soms heb je het gevoel dat je ‘mee moet zijn’, dat achterkomen geen optie is en dat inhalen niet in jouw aard ligt. Dan sta je daar: voor een rek boekentassen niet wetend wat hip, modern en cool is. Of wat zij denkt dat hip, modern en cool is, denken haar vriendinnen misschien niet. Of niet meer.

Toen ik mijn boekentas koos (als 12 jarig meisje) was de keuze beperkt omdat de financiële middelen er niet waren. Het was toen niet makkelijker, maar ik overleefde met een boekentas die nooit leek te verslijten, maar niet om aan te zien was. Net daardoor werd ik wel weerbaarder want als je boekentas afgekeurd/uitgelachen wordt heb je 2 keuzes: of je laat je oren hangen en er worden dan meer dingen afgekeurd dan de boekentas alleen of je geeft jezelf een schop onder je kont en krabbelt overeind. Beiden zijn niet leuk en misschien pijnlijk, maar de laatste optie is altijd de beste. Altijd.

Ik bekeek mijn dochter voor het boekentassen rek en zag ze denken, twijfelen, passen en vergelijken en ik kreeg er een beetje medelijden mee. Ze worstelde en wilde wellicht liever vriendinnen dan haar moeder aan haar zijde. Vriendinnen die haar zouden vertellen wat mooi en hip was. Wat ‘swag’ had en wat niet. Wat kon en wat niet. Toen bedacht ik dat haar vriendinnen al haar boekentassen wel mooi zouden vinden, want het zijn tenslotte haar vriendinnen en vriendinnen horen voor jou te ijveren, klaar staan en vechten indien nodig. Deze keer ging het niet over haar vriendinnen, maar over nieuwe potentiële vriendinnen. Want haar beste vriendinnen gingen niet me naar die school – of toch niet in dezelfde klas.

Toen besefte ik dat de keuze van een boekentas wel lang mocht duren. Want niet iedereen heeft dezelfde weerbaarheid na een pandoering. Niet iedereen is even veerkrachtig en krabbelt overeind. Dit heeft bij mij ook lang geduurd: van het eerste tot zesde middelbaar. Stiekem hoop ik dat het bij de dochter iets sneller gaat en als een goede keuze van een boekentas daardoor een schooljaar duurt, dan is dat maar zo.