Ik zou me er gemakkelijk kunnen van af maken en de excuses ergens anders zoeken. Ik zou slechts gedeeltelijk gelijk hebben. Succesverhalen van anderen zijn een doorn in mijn oog. Ik heb het altijd moeilijk gevonden complimenten te krijgen en te geven. Omdat successen van anderen mij vooral naar beneden haalden. Alsof hun hoogtes mijn laagtes waren. Alsof ze met hun mooie job, mij een slechtere job aanboden. Alsof ze met hun mooiere auto de mijne lelijker maakten. Alsof ze met hun prachtige intercontinentale reizen mijn Ardennen tripje maar niets vonden. Met die redenering maakte ik het vooral mezelf erg lastig.

Daarom probeer ik met mijn prachtige job, mijn prima auto en heel af en toe een intercontinentale reis mijn ego eer aan te doen. Maar soms ga ik te ver. Ik denk dat het beter, verder en mooier kan en dat brengt me onrust. In mijn zoektocht naar een andere job verloor ik veel vriendinnen. In mijn zoektocht naar een betere ik, verloor ik mijn andere ik. In mijn zoektocht naar groter en meer, vergeet ik te genieten van de kleine dingen.

Daarbij verfoei ik mezelf en blijft de cirkel even vicieus. Stiekem wil ik even beroemd zijn als Obama, even mooi als Claudia Schiffer en even rijk als Trump. Langs de andere kant wil ik gewoon rustig mijn leven leiden, zonder dat ik het nodig vind 2 blog posts per week te schrijven, 3/week te gaan sporten en hard te werken om een 1000e van Trump te verdienen. Mijn ego maakt me vooral erg moe en lelijk. Maar ik werk eraan. Ik strooi complimenten zonder ik hun succes mijn verlies moet vinden. Ik luister naar verhalen van prachtige reizen en blijf wel stiekem  hopen dat ik deze ook ooit mag maken, maar zonder afgunst. Dat zijn al twee stappen in de goede richting, niet?