Deze morgen hoorde ik ‘Michèl‘ van Anouck op de radio. Het liedje bracht me terug naar een periode waarin op tijd op school komen mijn grootste verantwoordelijkheid was. Waarin er tijd was om te ‘hangen’ zoals alleen jongeren dit kunnen. Een tijd waarin ik nog ‘jongere’ werd genoemd. De zin om uit te gaan in ’t weekend gelijk stond aan de waarschijnlijkheid dat je een lief had of tenminste eentje kon scoren. Je grootste zorg was of je de dag erop je bed zou uitraken. De Chiro begon de vrijdagavond en stopte de zondagavond. In de week had je tijd om niet te moeten afwassen, niet te moeten koken, niet te moeten kuisen. Want ik had ouders die dit voor mij deden. Ik had tijd nodig om te blokken en taakjes te maken. Duizenden nutteloze taakjes heb ik gemaakt. Waar ik in mijn verdere carrière helemaal niets aan heb gehad.

Terug naar Michèl. Michèl is voor mij de jongen die mijn hart stal en het nooit helemaal terug gegeven heeft. Hij heeft het vertrappeld en stuk teruggebracht. We waren de grondleggers van ‘it’s complicated’. Liever was ik dit niet geweest want het deed erg veel pijn. Ik had de wereld voor hem verslaan en hij eventjes voor mij. Ik zag een grote toekomst voor ons beiden maar eigenlijk was er vooral instabiliteit en onzekerheid. Ik was blind. Alle clichés kwamen uit. We beleefden het soort liefde waarover liedjes worden geschreven van het meest dramatische soort. Liefde waarvoor gevochten wordt en gehuild en gestorven. Ik deed het allemaal voor Michèl. Ik heb gewacht, toenadering gezocht en af en toe werd ik toegelaten. Evenveel werd ik afgeknald. We schreven brieven opnieuw van het meest dramatische soort. Van hoe hard we bij elkaar hoorden en dan toch weer niet. Hoe U2 het nog best van al begreep: ‘can’t live with or without you’. Het laatste briefje dat ik kreeg was het briefje waarop mijn hart vertrappeld werd. Mijn wereld stortte in en ik heb zelden nog zo’n hartpijn gehad. Want daarna geloof je minder sterk in de liefde, ben je minder loyaal en ga je vlugger voor vlugger. De woorden ‘er zijn nog vissen in de zee’ brengen helemaal niets bij en je wil alleen maar getroost worden door Michèl. Hij spookte dagelijks door mijn hoofd, daarna wekelijks en daarna maandelijks… Ach, hoe infantiel dit nu mag klinken, hij was de grootste verliefdheid die ik ooit gevoeld heb.

De pijn verloor zijn scherpe kantjes en het werd minder erg en ik vond stabiliteit en zekerheid. Zo verliefd ben ik nooit meer geworden, maar heb wel de liefde gevonden. Een heel ander verhaal.

En toen ik deze morgen Michèl opnieuw hoorde, wist ik heel even de achternaam niet meer van die jongen.