Een grote fan van het programma ‘sorry voor alles’ ben ik niet. Ik heb nogal snel last van plaats vervangende gêne. Ik weet ook zelden hoe te reageren op verrassingen en bedenk altijd hoe ik me zou gedragen in zo’n situaties. Erg hysterisch vrees ik. En ik kijk altijd (ongewild) erg boos, dat komt niet over op TV hé.

Nu wil ik me niet excuseren omdat ik altijd erg boos kijk, maar ik wil gewoon ‘sorry’ zeggen, ‘voor alles’. Want soms heb ik het gevoel dat ik me moet excuseren. Het zit als volgt: ik denk dat het op een bepaald moment gedaan zal zijn. Zonder arrogant te willen klinken, het loopt te goed. Sorry daarvoor. De echtgenoot en ik zijn al 20 jaar een koppel waarvan 16 getrouwd. Hierbij steken we zeker boven één of andere grafiek uit. We zijn een goed en sterk team en maken zelden ruzie. We zijn niet het allerbeste koppel en ik zou veel willen veranderen aan de echtgenoot zodat we 100 jaar samen kunnen blijven, maar evenveel wil ik aan mezelf veranderen. Tijdens de jaren als koppel kregen we één zoon en één dochter (koningswens, niet?). Hoeveel geluk kan je hebben? Ze zijn kerngezond en kunnen alles doen wat ze willen. Over dat laatste denken zij wellicht net iets anders maar da’s louter een opvoedkundig meningsverschil. We hebben een mooi stuk grond – inclusief zwembad – met een huis erop dat onze thuis is. Nogmaals, sorry daarvoor. We hebben een job die we met hart en ziel doen en waar ik ook nog eens mijn ei in kwijt kan. Zelfs als ik de lotto zou winnen, zou ik blijven werken met evenveel zin. We moeten nooit weekends werken, nooit op feestdagen en nooit met wisselende uren. We zijn niet slecht betaald en hebben nog nooit een rekening niet kunnen betalen. Sorry daarvoor.

Begrijp me niet verkeerd: we hebben niets cadeau gekregen. De echtgenoot groeide op in een gouden wieg en nest. Hij heeft een goede start gekend en heeft daardoor een stapje voor gehad. Ikzelf ben in een warm nest opgegroeid, maar heb net iets harder moeten vechten voor te staan waar ik nu sta. Dat houdt ook in dat ik steeds mijn hart vast hou voor de dag waarop het zal gedaan zijn. Maar zolang het blijft voortduren, kan ik alleen maar zeggen: sorry voor alles.